Ascension

Ignorance (avijja) : บทว่าด้วยความไม่รู้ (อวิชชา) เสน่ห์ของการได้เป็นมนุษย์ มีคำถามหนึ่งที่มนุษย์จำนวนมากเฝ้าถามตนเองตลอดเส้นทางแห่งการตื่นรู้ “ข้าเคยเป็นใครมาก่อน?”“ข้ามาจากที่ใด?”“ข้าจะไปที่ใดต่อ?”“ข้ามีสัญญาวิญญาณอะไร?”“อนาคตของข้าจะเป็นเช่นไร?” และบางครั้ง ยิ่งเราเดินทางเข้าไปลึกในโลกภายในมากขึ้น เรากลับยิ่งต้องการรู้เรื่องราวเหล่านี้มากขึ้น แต่บางที… สิ่งที่เราตามหาเพื่อจะรู้อาจเป็นสิ่งเดียวกับที่เราไม่จำเป็นต้องรู้เลยก็ได้ เพราะเหตุใดจิตวิญญาณจึงเลือกเข้าสู่โลกแห่งมนุษย์ หากทุกสิ่งถูกเปิดเผยให้รู้ตั้งแต่แรก? เหตุใดจึงต้องมีม่านแห่งความลืมเลือน? เหตุใดจึงต้องมีความไม่แน่นอน? เหตุใดจึงต้องมีเส้นทางที่เราไม่รู้ว่าฉากต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น? บางทีคำตอบอาจอยู่ตรงนั้นเอง เพราะการไม่รู้

ว่าด้วยการปลดปล่อยอคติ และการคืนสู่แก่นแท้แห่งตน บทแห่งการตื่นรู้ มีบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในมนุษย์ สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยถูกซ่อนอยู่ใต้ความทรงจำใต้ประสบการณ์ใต้บาดแผลใต้ความกลัวใต้คำตัดสินใต้ความเชื่อและใต้ตัวตนที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อใช้ดำรงชีวิตอยู่ในโลกแห่งประสบการณ์ เมื่อกาลเวลาเคลื่อนผ่านสิ่งเหล่านั้นมิได้หายไป มันเพียงถูกเก็บสะสมไว้ทีละเล็กทีละน้อยจนกลายเป็นชั้นของพลังงาน ความทรงจำ และอารมณ์ที่ห่อหุ้มแก่นแท้แห่งตนเอาไว้ มนุษย์จึงเริ่มหลงลืมว่า ตนเองคือผู้ใด มิใช่เพราะแก่นแท้ได้สูญหายไปแต่เพราะสิ่งที่มิใช่แก่นแท้ได้ถูกนำมาสวมทับแก่นแท้ไว้นานเกินไป และเมื่อถึงเวลาที่จิตสำนึกพร้อมจะตื่นขึ้นสิ่งที่เคยถูกกดเก็บไว้ย่อมเริ่มปรากฏ เพื่อให้ถูกรับรู้เพื่อให้ถูกรับฟังเพื่อให้ถูกรักและเพื่อได้รับการปลดปล่อยในที่สุด ว่าด้วยพลังงานตกค้าง พลังงานตกค้างมิได้หมายถึงสิ่งที่เราต้องต่อสู้ มันคือสิ่งที่ครั้งหนึ่งเราเคยมีเหตุผลที่จะสร้างมันขึ้นมา ความกลัวเคยเกิดขึ้นเพื่อปกป้องเราความโกรธเคยเกิดขึ้นเพื่อบอกว่ามีบางสิ่งกำลังล้ำเส้นความระแวงเคยเกิดขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้เราถูกทำร้ายซ้ำความเศร้าเคยเกิดขึ้นเพราะบางสิ่งมีความหมายต่อเราและอคติเคยเกิดขึ้นเพื่อช่วยให้มนุษย์ตัดสินโลกได้อย่างรวดเร็วในวันที่ยังไม่รู้ว่าจะอยู่กับโลกอย่างไร สิ่งเหล่านี้จึงมิใช่ศัตรู มันคือร่องรอยของการเดินทาง

งานแห่งชีวิต : บทละครที่เรากำลังสร้าง ชีวิตมิได้เป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา ชีวิตคือ งานชิ้นหนึ่ง งานที่ไม่มีใครสามารถสร้างแทนเราได้งานที่ไม่มีใครสามารถใช้ชีวิตแทนเราได้และงานที่ไม่มีสูตรสำเร็จใดสามารถบอกได้ว่าชีวิตของเราควรมีรูปร่างเช่นไร การมีชีวิตอยู่จึงอาจเป็นงานที่แท้จริงที่สุดของมนุษย์ เพราะชีวิตมิได้เกิดมาเพื่อให้เราเพียงดำรงอยู่แต่เกิดมาเพื่อให้เราได้ค้นพบว่า เราจะสร้างชีวิตของเราให้เป็นเช่นไร เมื่อเราเข้าใจเช่นนี้ชีวิตจะเปลี่ยนความหมายไป เราไม่จำเป็นต้องมองตัวเองเป็นเพียงผู้ที่กำลังทำตามบทที่ถูกเขียนเอาไว้แล้ว เราอาจเป็นทั้ง ผู้เขียนผู้กำกับนักแสดงศิลปินและผู้สร้างชีวิตของตัวเอง ในเวลาเดียวกัน เราอาจเลือกได้ว่าจะเล่นบทใดจะเดินไปทางไหนจะสร้างอะไรขึ้นมาจะทดลองกับชีวิตอย่างไรและจะเปลี่ยนแปลงบทเดิมเมื่อใด เพราะตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่เรื่องราวก็ยังไม่จบ บางครั้งเราอาจใช้ชีวิตอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์มากมายกฎของครอบครัวกฎของสังคมความคาดหวังของผู้คนคำตัดสินของผู้อื่นความเชื่อที่ได้รับการถ่ายทอดมาหรือแม้แต่ความคิดที่เราสร้างขึ้นมาว่า “เราควรเป็นแบบนั้น” “เราต้องทำแบบนี้” “ชีวิตที่ดีต้องมีสิ่งเหล่านี้”

On The Subject of Real Warfare : ว่าด้วยสงครามที่แท้จริง มนุษย์เฝ้ามองหาสงครามบนผืนแผ่นดิน แต่ผู้ที่ตื่นแล้ว จะมองเห็นสงครามที่ซ่อนอยู่ภายในจิต ก่อนที่อาวุธจะถูกยกขึ้น ความขัดแย้งได้ถือกำเนิดขึ้นแล้วในความคิด ก่อนที่โลกจะเกิดการแบ่งฝ่าย จิตของมนุษย์ได้แบ่งแยกความจริงออกเป็น “ฉัน” และ “เขา” ก่อนที่จะมีผู้ชนะและผู้แพ้ อัตตาได้ประกาศสงครามกับทุกสิ่งที่ไม่เป็นดังใจของมัน

The Creator and the Created : ผู้สร้างและสิ่งที่ถูกสร้าง หากสังเกตชีวิตอย่างละเอียด เราจะพบว่ามนุษย์ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสร้าง เราสร้างบ้าน สร้างครอบครัว สร้างธุรกิจ สร้างชื่อเสียง สร้างความสัมพันธ์ สร้างความสำเร็จ สร้างความล้มเหลว แม้แต่เรื่องราวที่เราบอกกับตนเองทุกวัน ก็เป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นเช่นกัน การสร้างจึงมิใช่กิจกรรมบางอย่างของชีวิต แต่คือธรรมชาติของการมีชีวิต

การปลดปล่อยจิตสำนึกจากโปรแกรมแห่งความกลัว มนุษย์จำนวนมากมิได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยการเลือกของตนเอง หากแต่ดำเนินชีวิตอยู่ภายใต้ชุดความคิด ความเชื่อ และเรื่องเล่าที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น จนหลงลืมว่าแท้จริงแล้วตนเองมีอำนาจในการเลือกสร้างประสบการณ์ชีวิต สงครามที่ร้ายแรงที่สุด มิใช่สงครามที่ใช้อาวุธทำลายล้าง แต่คือสงครามที่เกิดขึ้นภายในจิตของมนุษย์ เมื่อจิตถูกหล่อเลี้ยงด้วยความกลัว ความเครียด ความสิ้นหวัง ความรู้สึกขาดแคลน และการไม่เห็นคุณค่าในตนเอง มนุษย์ก็เริ่มใช้อำนาจแห่งการสร้างที่มีอยู่โดยกำเนิด สร้างโลกที่เต็มไปด้วยความทุกข์ให้กับตนเองโดยไม่รู้ตัว ไม่มีผู้ลงมือฆ่า ไม่มีดาบ ไม่มีปืน ไม่มีระเบิด

The Chapter on Internal Sovereignty : บทแห่งอธิปไตยภายใน ว่าด้วยการกลับคืนสู่แก่นแท้แห่งตน สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิต มิใช่การได้มาซึ่งทรัพย์สิน ชื่อเสียง อำนาจ หรือการยอมรับจากผู้คน แต่คือการได้มีชีวิตอยู่ในแบบที่สอดคล้องกับความจริงแท้ภายในตนเอง การได้สัมผัสประสบการณ์แห่งการมีอยู่โดยปราศจากความหวาดกลัวต่ออำนาจใด ๆ ที่จะเข้ามาครอบงำจิตใจ เมื่อมนุษย์ได้ตระหนักรู้ถึงความจริงของตนแล้ว หนทางที่เหลืออยู่มีเพียงการดำเนินไปตามเสียงเรียกแห่งวิญญาณอย่างมั่นคง มิใช่การวิ่งไล่ตามเสียงของโลก

Suffering | A Tool for Awakening : ความทุกข์ | เครื่องมือแห่งการตื่นรู้ ขอบคุณความทุกข์ ขอบคุณความเจ็บปวดที่ปรากฏขึ้นในชีวิต เพราะสิ่งเหล่านี้คือสัญญาณเตือนว่าถึงเวลาแล้วที่จิตวิญญาณจะต้องขยายตัว ความทุกข์ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นเครื่องมือของการเติบโต เป็นประตูที่เชื้อเชิญให้เราก้าวข้ามข้อจำกัดเดิมและเปิดรับระดับการรับรู้ที่กว้างใหญ่กว่าเดิม ทว่ามนุษย์ส่วนใหญ่กลับมองข้ามความหมายที่แท้จริงของมัน เราถูกสอนให้เชื่อว่า ความสุขคือเป้าหมายสูงสุดของชีวิต และความทุกข์คือสิ่งที่ต้องกำจัดออกไป

A Huge Transformation of The World and Humanity : การเปลี่ยนแปลงของโลกและมนุษย์ครั้งใหญ่ การเปลี่ยนแปลงของโลกและมนุษย์ครั้งใหญ่นี้เป็นการเปลี่ยนแปลงที่มนุษย์ต้องปรับตัวอย่างมากเพราะเกิดจากความเคยชินเดิมที่ติดนิสัยทั้งทางจิตและนิสัยทางพฤติกรรม วิถีชีวิตที่ต้องยุ่งอยู่ตลอดเวลา ต้องหาอะไรทำ ต้องคิดหางาน หาเงิน คิดที่จะติดต่อคนที่รู้จักที่เรียกกันว่าคอนเนคชั่นเพื่อหาช่องทางทำมาหากินเพื่อหาเงินอยู่ตลอดเวลา นั่นเป็นวิถีชีวิตปกติของมนุษย์ทุกคนที่อาศัยอยู่ในโลกใบนี้ในคลื่นความถี่ 3D ทุกคนต้องทำงาน ทุกคนต้องมีอาชีพ

ช่วงเวลาแห่งการแสดงออกตัวตนที่แท้จริง ปีนี้คือปีแห่งการแสดงออกของตัวตนที่แท้จริงในร่างมนุษย์ เป็นปีแห่งการบูรณาการสามองค์ประกอบสำคัญของการสร้างชีวิต — ร่างกาย จิตสำนึก และจิตวิญญาณ — ให้ทำงานประสานเป็นหนึ่งเดียว บนเส้นทางนี้ มีบททดสอบความแข็งแกร่งของจิตใจเกิดขึ้น ผ่านเจตจำนงเสรีที่ฉันเลือกใช้สร้างชีวิตจากอิสรภาพและอำนาจอธิปไตยของตนเอง ไม่ใช่จากโปรแกรมควบคุมหรือเงื่อนไขของสังคม สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน คือการฉายภาพซ้ำของอดีต ทั้งช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จสูงสุดทางการเงิน หน้าที่การงาน และสถานะทางสังคม และช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิต แต่ภาพที่ชัดเจนที่สุด