งานแห่งชีวิต : บทละครที่เรากำลังสร้าง
ชีวิตมิได้เป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา
ชีวิตคือ งานชิ้นหนึ่ง
งานที่ไม่มีใครสามารถสร้างแทนเราได้
งานที่ไม่มีใครสามารถใช้ชีวิตแทนเราได้
และงานที่ไม่มีสูตรสำเร็จใดสามารถบอกได้ว่า
ชีวิตของเราควรมีรูปร่างเช่นไร
การมีชีวิตอยู่
จึงอาจเป็นงานที่แท้จริงที่สุดของมนุษย์
เพราะชีวิตมิได้เกิดมาเพื่อให้เราเพียงดำรงอยู่
แต่เกิดมาเพื่อให้เราได้ค้นพบว่า
เราจะสร้างชีวิตของเราให้เป็นเช่นไร
เมื่อเราเข้าใจเช่นนี้
ชีวิตจะเปลี่ยนความหมายไป
เราไม่จำเป็นต้องมองตัวเองเป็นเพียงผู้ที่กำลังทำตามบท
ที่ถูกเขียนเอาไว้แล้ว
เราอาจเป็นทั้ง
ผู้เขียน
ผู้กำกับ
นักแสดง
ศิลปิน
และผู้สร้างชีวิตของตัวเอง
ในเวลาเดียวกัน
เราอาจเลือกได้ว่า
จะเล่นบทใด
จะเดินไปทางไหน
จะสร้างอะไรขึ้นมา
จะทดลองกับชีวิตอย่างไร
และจะเปลี่ยนแปลงบทเดิมเมื่อใด
เพราะตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่
เรื่องราวก็ยังไม่จบ
บางครั้งเราอาจใช้ชีวิตอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์มากมาย
กฎของครอบครัว
กฎของสังคม
ความคาดหวังของผู้คน
คำตัดสินของผู้อื่น
ความเชื่อที่ได้รับการถ่ายทอดมา
หรือแม้แต่ความคิดที่เราสร้างขึ้นมาว่า
“เราควรเป็นแบบนั้น”
“เราต้องทำแบบนี้”
“ชีวิตที่ดีต้องมีสิ่งเหล่านี้”
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งของการตื่นรู้
เราอาจเริ่มถามคำถามที่ลึกกว่านั้นว่า
“แล้วชีวิตที่เป็นของเราจริง ๆ ล่ะ
หน้าตาเป็นอย่างไร?”
คำถามนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นของอิสรภาพ
เพราะอิสรภาพไม่ได้หมายถึงการทำทุกสิ่งที่อยากทำ
แต่อาจหมายถึง
การได้กลับมาเป็นผู้เลือกชีวิตของตนเอง
โดยไม่ปล่อยให้ความกลัว
ความคาดหวัง
หรือสายตาของผู้อื่น
เป็นผู้เลือกแทนเรา
จงจำไว้ว่า
ชีวิตของแต่ละคนไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
ไม่มีชีวิตใดที่เป็นแม่แบบสำหรับทุกคน
บางคนอาจสร้างครอบครัว
บางคนอาจสร้างธุรกิจ
บางคนอาจสร้างงานศิลปะ
บางคนอาจเดินทาง
บางคนอาจใช้ชีวิตเรียบง่าย
บางคนอาจสร้างสิ่งที่ไม่เคยมีใครสร้างมาก่อน
และบางคนอาจยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
ตนเองต้องการสร้างอะไร
ทั้งหมดนั้นไม่เป็นไร
เพราะงานแห่งชีวิต
ไม่ใช่การแข่งขัน
เราไม่ได้เกิดมาเพื่อสร้างชีวิตให้เหมือนใคร
เราเกิดมาเพื่อค้นพบว่า
ชีวิตแบบใดที่เป็นของเรา
ภายในมนุษย์ทุกคน
มีทรัพยากรมากมายสำหรับการสร้างชีวิต
มีความรู้
มีประสบการณ์
มีความสามารถ
มีจินตนาการ
มีความคิดสร้างสรรค์
มีปัญญา
มีความอยากรู้อยากเห็น
มีความสามารถในการเรียนรู้
มีความสามารถในการปรับเปลี่ยน
มีความกล้าที่จะทดลอง
และมีศักยภาพที่จะเติบโตไปไกลกว่าตัวตนเดิม
บางสิ่งอาจยังหลับอยู่
บางสิ่งอาจยังไม่ได้ถูกค้นพบ
บางสิ่งอาจต้องการเพียงพื้นที่
และโอกาสให้มันได้แสดงตัวออกมา
ดังนั้น
อย่ารีบด่วนสรุปว่าตนเองไม่มีความสามารถ
บางทีสิ่งที่เราคิดว่า “ไม่มี”
อาจเป็นเพียงสิ่งที่เรายังไม่เคยเปิดโอกาสให้มันเกิดขึ้น
จงใช้ชีวิตเหมือนศิลปิน
ศิลปินไม่ได้เริ่มต้นด้วยการรู้ว่า
ผลงานสุดท้ายจะออกมาเป็นอย่างไรเสมอไป
บางครั้งเขาเพียงเริ่มต้นจากเส้นหนึ่งเส้น
สีหนึ่งสี
ความรู้สึกหนึ่งอย่าง
หรือความคิดเล็ก ๆ หนึ่งความคิด
แล้วปล่อยให้การสร้างสรรค์
เปิดเผยสิ่งที่อยู่ลึกลงไป
ชีวิตก็เช่นเดียวกัน
เราไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างก่อนเริ่มต้น
เราไม่จำเป็นต้องมีแผนที่สมบูรณ์
ก่อนจะก้าวออกเดิน
บางครั้ง
การลงมือใช้ชีวิตนั่นเอง
คือสิ่งที่ทำให้เราเห็นเส้นทาง
จงทดลอง
จงเรียนรู้
จงผิดพลาด
จงเปลี่ยนใจ
จงเริ่มต้นใหม่
จงค้นพบสิ่งที่เหมาะกับเรา
และจงอนุญาตให้ตัวเอง
สร้างชีวิตในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
และเมื่อเราสร้างสิ่งใดขึ้นมา
อย่ารีบตัดสินมัน
เพราะงานสร้างสรรค์ของแต่ละคน
ย่อมมีลายเส้นของตัวเอง
เราไม่จำเป็นต้องวาดเหมือนใคร
เราไม่จำเป็นต้องเขียนเหมือนใคร
เราไม่จำเป็นต้องเดินเหมือนใคร
เราไม่จำเป็นต้องมีความสำเร็จในรูปแบบเดียวกับใคร
เพราะสิ่งที่ทำให้ผลงานหนึ่งชิ้นมีเอกลักษณ์
ไม่ใช่เพียงสิ่งที่มันเป็น
แต่คือ ผู้ที่สร้างมันขึ้นมา
และไม่มีมนุษย์คนใด
มีประสบการณ์ ความรู้ ความรู้สึก ความทรงจำ
และมุมมองต่อโลกเหมือนกันทั้งหมด
นั่นจึงหมายความว่า
ชีวิตของเราเองก็เป็นงานที่มีเพียงหนึ่งเดียว
อย่าเปรียบเทียบภาพร่างของชีวิตตนเอง
กับผลงานที่ผ่านการสร้างมาแล้วหลายปีของผู้อื่น
เราไม่รู้ว่าเขาเริ่มต้นจากตรงไหน
เราไม่รู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง
และเราไม่จำเป็นต้องมีเส้นทางเดียวกับเขา
จงมองเห็นคุณค่าของสิ่งที่กำลังสร้าง
แม้มันจะยังไม่สมบูรณ์
แม้มันจะยังเล็ก
แม้มันจะยังไม่มีใครมองเห็น
เพราะทุกผลงานย่อมมีช่วงเวลาของการก่อร่าง
และบางสิ่งจำเป็นต้องได้รับเวลา
ก่อนที่จะเผยให้เห็นความงดงามของมัน
ผลลัพธ์จึงไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ตัดสินชีวิต
ความสำเร็จไม่ใช่เครื่องวัดคุณค่าของมนุษย์
และความล้มเหลวก็ไม่ใช่คำพิพากษาว่า
เราควรหยุดสร้าง
สิ่งที่เราเรียกว่า “ความล้มเหลว”
บางครั้งอาจเป็นเพียงข้อมูลจากชีวิต
สิ่งที่เราเรียกว่า “ความผิดพลาด”
อาจเป็นเพียงประสบการณ์อีกหนึ่งรูปแบบ
สิ่งที่เราเรียกว่า “ทางตัน”
อาจเป็นเพียงคำเชื้อเชิญให้เราเปลี่ยนทิศทาง
ดังนั้น
จงให้ชีวิตมีพื้นที่สำหรับการทดลอง
เพราะเราไม่ได้กำลังทำข้อสอบ
เรากำลังมีประสบการณ์
เราไม่จำเป็นต้องสร้างชีวิต
เพื่อพิสูจน์ว่าเรามีคุณค่า
เราไม่จำเป็นต้องทำให้โลกยอมรับ
ว่าเราประสบความสำเร็จ
และเราไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนเข้าใจ
ว่าทำไมเราจึงเลือกใช้ชีวิตแบบนี้
บางครั้ง
การรู้ว่าชีวิตที่กำลังใช้
สอดคล้องกับความจริงภายในของเรา
ก็เพียงพอแล้ว
เพราะท้ายที่สุด
ผู้ที่ต้องอยู่กับชีวิตนี้มากที่สุด
ก็คือตัวเราเอง
ดังนั้น
ลองถามตัวเองอย่างเงียบ ๆ ว่า
หากไม่มีใครตัดสินเรา
เราจะเลือกใช้ชีวิตอย่างไร?
หากไม่ต้องทำให้ใครพอใจ
เราจะสร้างอะไร?
หากไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร
เราจะอยากเป็นใคร?
หากเราไม่กลัวความล้มเหลว
เราจะกล้าทดลองสิ่งใด?
และที่สำคัญที่สุด—
หากชีวิตเป็นผืนผ้าใบของเราเอง
เราต้องการวาดภาพอะไรลงไป
ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่?
บางทีสิ่งที่กำลังรอเราอยู่
อาจไม่ใช่ชีวิตใหม่
แต่อาจเป็นเพียง
วิธีใหม่ในการมองชีวิตเดิม
เราอาจไม่จำเป็นต้องรอวันหนึ่ง
ที่ทุกอย่างพร้อม
ไม่จำเป็นต้องรอให้เรามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์
ไม่จำเป็นต้องรอให้ไม่มีความกลัว
เพราะผู้สร้างไม่ได้สร้างจากความพร้อมสมบูรณ์เสมอไป
ผู้สร้างสร้าง
แล้วเรียนรู้ระหว่างทาง
สร้าง
แล้วค้นพบ
สร้าง
แล้วเปลี่ยนแปลง
สร้าง
แล้วกลายเป็นคนใหม่ผ่านสิ่งที่สร้างขึ้น
และเมื่อถึงวันหนึ่ง
เราหันกลับมามองชีวิตของตัวเอง
เราอาจไม่ได้เห็นผลงานที่สมบูรณ์แบบ
แต่อาจเห็นร่องรอยของการเดินทาง
เห็นการทดลอง
เห็นการเปลี่ยนแปลง
เห็นความกล้า
เห็นความรัก
เห็นความผิดพลาด
เห็นการเริ่มต้นใหม่
และเห็นตัวเราเอง
ที่ค่อย ๆ กลายเป็นผู้สร้างชีวิตของตัวเองมากขึ้น
แล้วเราอาจเข้าใจว่า
ชีวิตไม่เคยขอให้เราสร้างผลงานที่สมบูรณ์แบบ
ชีวิตเพียงเปิดพื้นที่ให้เรา
สร้าง
สร้างประสบการณ์
สร้างการเรียนรู้
สร้างความสัมพันธ์
สร้างความหมาย
สร้างความทรงจำ
สร้างงาน
สร้างความฝัน
และท้ายที่สุด
สร้างชีวิตของเราเอง
บทละครของชีวิตยังไม่จบ
หน้ากระดาษยังว่างอยู่เสมอ
ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ
ฉากใหม่ยังสามารถเปิดขึ้นได้
ตัวละครยังสามารถเปลี่ยนแปลงได้
เรื่องราวยังสามารถเขียนใหม่ได้
และเราเอง
ก็ยังสามารถเลือกได้ว่า
บทต่อไปจะเป็นอย่างไร
ดังนั้น
อย่ามองชีวิตที่เหลืออยู่
ว่าเป็นเพียงเวลาที่กำลังลดลง
จงมองมันเป็น
พื้นที่แห่งการสร้างสรรค์
พื้นที่ที่ยังรอให้เรา
เขียนบทใหม่
สร้างเรื่องราวใหม่
ทดลองบทบาทใหม่
และค้นพบตัวเราในแบบที่ยังไม่เคยรู้จัก
เพราะบางที
งานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต
อาจไม่ใช่สิ่งที่เราสร้างขึ้นเพื่อให้โลกจดจำ
แต่อาจเป็นเพียงการได้กลับมาใช้ชีวิต
ในแบบที่เป็นของเราอย่างแท้จริง
โดยไม่ต้องเหมือนใคร
ไม่ต้องพิสูจน์อะไร
ไม่ต้องชนะใคร
และไม่ต้องได้รับอนุญาตจากโลก
เพียงแค่ได้รู้ว่า—
นี่คือชีวิตของเรา
นี่คือผลงานของเรา
และเรากำลังเป็นผู้สร้างมัน
ทีละวัน
ทีละลมหายใจ
ทีละประสบการณ์
~ Elina Field ~