Ascension Library คือแหล่งรวมความรู้ที่มีการถ่ายทอดความรู้ทางจิตวิญญาณ
ในรูปแบบที่ลึก อ่อนโยน และเข้าถึงหัวใจและเข้าใจง่าย
มากกว่าการอธิบายเชิงวิชาการหรือเชิงทฤษฎี
การเคารพเสรีภาพของจิตวิญญาณแต่ละดวง
มันไม่ใช่การบอกว่าต้องเชื่ออะไร
แต่มันคือการเชื้อเชิญให้ค่อย ๆ เปิดหัวใจ
และรับฟังเสียงภายในของตนเอง
Ascension : การตื่นรู้แห่งจิตวิญญาณ
การขึ้นสู่สวรรค์ หรือ Ascension หรือจะให้ความหมายที่เข้าใจกันแบบง่ายๆ
คือการปลดปล่อยจิตวิญญาณของดาวเคราะห์โลกและมนุษย์ มิใช่การหลบหนีออกจากโลก
แต่มันคือการตื่นขึ้นของจิตสำนึกภายใน เป็นช่วงเวลาที่ร่างกายแห่งพลังงานของจิตวิญญาณ
เริ่มเชื่อมประสานเข้ากับร่างกายทางกายภาพอย่างสมบูรณ์
เมื่อการเชื่อมต่อนี้เกิดขึ้น
จิตสำนึกจะเริ่มขยายตัว
การรับรู้ของมนุษย์จะไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงโลกวัตถุอีกต่อไป
แต่จะเริ่มสัมผัสถึงพลังงาน ความถี่ และความจริงที่ซ่อนอยู่ในหลากหลายมิติ
การตื่นรู้นี้มักเริ่มต้นผ่าน “กุณฑลินี”
พลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่หลับใหลอยู่บริเวณฐานกระดูกสันหลัง
เมื่อถูกกระตุ้น พลังงานจะเคลื่อนตัวขึ้นตามแนวกระดูกสันหลัง
นำพาพลังงานอัจฉริยะขึ้นสู่จักระมงกุฎ
และเปิดประตูแห่งการตื่นรู้ภายใน
กระบวนการนี้อาจเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ ตลอดหลายปี
และในระหว่างทาง มนุษย์จะเริ่มเปลี่ยนการรับรู้ไปสู่ระดับจิตสำนึกที่สูงขึ้น
บางคนเริ่มรับรู้พลังงานในสิ่งแวดล้อมได้ชัดเจนขึ้น
บางคนสัมผัสถึงความจริงหลายมิติ
บางคนรับรู้ถึงการมีอยู่ของเอนทิตีนอกมิติ
และบางคนรู้สึกถึงการเชื่อมต่อโดยตรงกับพระเจ้าหรือพลังงานแหล่งกำเนิด (Source)
รวมถึงพลังงานเดียวกันที่ไหลเวียนอยู่ในทุกสรรพสิ่ง
Ascension คือการเปลี่ยนแปลงของสเปกตรัมความถี่ภายในตัวมนุษย์
ผ่านการตื่นขึ้นของกุณฑลินี
และการเปลี่ยนจุดโฟกัสของจิตสำนึก
มันคือการย้ายจิตสำนึกจากความจริงหนึ่ง
ไปสู่อีกความจริงหนึ่ง
เพราะความจริงนั้นมิได้มีเพียงมิติเดียว
สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจึงเป็น “การเปลี่ยนผ่านทางมิติ”
อย่างสมบูรณ์
และเพื่อก้าวผ่านการเปลี่ยนแปลงนี้
มนุษย์จำเป็นต้องปรับความคิด
ความเชื่อ วิธีดำรงอยู่
และวิถีชีวิตทั้งหมด
ให้สอดคล้องกับจุดประสงค์ของจิตวิญญาณ
รวมถึงแก่นแท้อันศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงภายในตนเอง
กระบวนการแห่งการ Ascension
Ascension คือกระบวนการทางควอนตัมของจิตสำนึก
ที่เป็นการเดินทางของจิตสำนึก
ผ่านกาลเวลา อวกาศ พลังงาน และมิติแห่งการดำรงอยู่
จิตสำนึกคือพลังงาน
และพลังงานก็คือจิตสำนึกที่มีความฉลาดในตัวเอง
เมื่อพลังงานเปลี่ยน
จิตสำนึกก็เปลี่ยนตาม
เวลา อวกาศ พลังงาน และมิติแห่งการดำรงอยู่ในรูปแบบเดิมที่มนุษย์เคยรู้จัก
กำลังสั่นไหวและเปลี่ยนแปลงและมนุษยชาติกำลังก้าวเข้าสู่ไทม์ไลน์ใหม่ของอนาคต
ผ่านการสัมผัสต่อความถี่จากดวงดาวและจักรวาลอย่างต่อเนื่อง
โลกกำลังถูกยกระดับไปสู่ระนาบมิติและความถี่ที่สูงขึ้น
และสิ่งมีชีวิตทุกดวงจิตบนโลก
ต่างได้รับผลจากการเปลี่ยนแปลงนี้
มนุษย์แต่ละคนมีพิมพ์เขียวทางจิตวิญญาณ
และมีจังหวะเฉพาะของตนเอง
ในการปรับตัวให้เข้ากับความถี่ใหม่ของดาวเคราะห์
บางคนสามารถปรับตัวได้ในขณะที่ยังดำรงอยู่ในร่างกายทางกายภาพ
ขณะที่บางคนอาจยังไม่พร้อม
ไม่มีใครถูกบังคับ
เพราะการมีส่วนร่วมในกระบวนการวิวัฒนาการนี้
เป็นทางเลือกและความรับผิดชอบของแต่ละดวงจิต
สิ่งสำคัญของ Ascension
ไม่ใช่การพยายาม “หนีออกจากโลก”
แต่คือการเปิดหัวใจ
และมีความปรารถนาที่แท้จริง
ในการรู้จักตัวตนภายในของตนเอง
เพราะเมื่อมนุษย์เริ่มรู้จักตัวเองอย่างแท้จริง
เขาจะเริ่มสร้างความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับตนเอง
และในที่สุด
จะสามารถเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดแห่งพระเจ้าได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ไม่มีใครสามารถเข้าถึงธรรมชาติสูงสุดของตนเองได้
หากยังไม่กล้ามองเข้าไปในความลึกที่สุดของจิตวิญญาณตนเอง
ดังนั้น การศึกษาตนเอง
จึงเป็นหนทางแห่งความเชี่ยวชาญตนเอง
เป็นเส้นทางของการขยายจิตสำนึก
และเป็นประตูสู่การปลุกกุณฑลินี
กระบวนการ Ascension ทางชีวภาพ
กระบวนการ Ascension คือการเปิดการใช้งานกายแสง
ที่ให้กายแสงค่อยๆ ลดความถี่ลงมาเพื่อหลอมรวมเข้ากับร่างกายกายภาพของเราได้
หรือพลังงานนี้ ที่เรียกว่าพลังงานกุณฑลินี
ที่อยู่ภายในร่างกายจิตวิญญาณหลายมิติของเรา
เมื่อพลังงานนี้ตื่นขึ้นมันจะค่อย ๆ ลดระดับลงสู่สสาร
สู่ความเป็นจริงทางกายภาพ สู่ความคิด ความรู้สึกและการดำรงอยู่ทางกายภาพของโลก
ในเวลาเดียวกัน
ยังเกิดการเปลี่ยนแปลงของรูปแบบสเปกตรัมความถี่
ภายในพื้นที่มิติของพลังงาน
เมื่อความถี่เหล่านี้ถูกเปิดใช้งานในสนามพลังงานชีวภาพของมนุษย์และดาวเคราะห์
มันจะกระตุ้นการเปิดการใช้งาน DNA ที่ทำให้ร่างกายของเรา
เปลี่ยนโครงสร้างจากคาร์บอน (Carbon) ไปเป็นซิลิกอน (Silicon)
การเปิดใช้งานนี้
จะก่อให้เกิดห่วงโซ่ของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ต่อรูปแบบ โปรแกรม และพลังงานต่าง ๆ
ที่ถูกบันทึกไว้ในเส้นทางวิวัฒนาการของจิตวิญญาณมนุษย์
ความทรงจำและประสบการณ์ที่ถูกเข้ารหัสไว้ในทุกเซลล์
จะเริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เพื่อได้รับการเปลี่ยนแปลงและปลดปล่อย
และนี่คือเหตุผลที่หลายคน
อาจเผชิญกับอาการทางร่างกาย
ความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์
ความสับสนทางจิตใจ
หรือแม้แต่วิกฤตทางจิตวิญญาณ
ที่ถูกเรียกว่า “คืนมืดแห่งจิตวิญญาณ”
การชำระล้างอารมณ์
การล้างอารมณ์
คือหนึ่งในกระบวนการสำคัญของการ Ascension
เพราะบาดแผลทางอารมณ์
และความไม่สมดุลภายใน
คือสิ่งที่สร้างความทุกข์ให้กับมนุษย์
หลายคนอาจเผชิญกับความเจ็บป่วย
ความเหนื่อยล้า
หรือการปลดปล่อยพลังงานเก่าออกจากร่างกาย
การล้างนี้
อาจเกี่ยวข้องกับกรรม
สายเลือด
พันธุกรรม
หรือบรรพบุรุษทางจิตวิญญาณ
ดวงจิต
ที่ทำหน้าที่เป็น “ผู้ปฏิบัติงานแห่งแสง” (Lightworker)
ได้เลือกที่จะช่วยชำระล้างความไม่สมดุลให้กับจิตสำนึกมวลรวมของมนุษยชาติ
และด้วยเหตุนี้
ร่างกายพลังงานของเรา
จึงทำหน้าที่เสมือนระบบกรองพลังงานของจักรวาล
เมื่อรูปแบบพลังงานที่เจ็บปวดถูกปลดปล่อยออกจากบันทึกวิญญาณ
DNA จะเริ่มถูกรีเซตและเข้ารหัสใหม่
เพื่อให้สามารถรองรับแสงและความถี่ที่สูงขึ้นได้
และเมื่อมนุษย์ถือครองแสงที่มากขึ้น
จิตสำนึกก็จะขยายออกไปสู่ระดับที่สูงขึ้นและหลายมิติมากขึ้นเช่นกัน
สนามพลังงานของผู้ที่ถือแสงสูงขึ้น
จะส่งผลต่อผู้อื่นผ่านหลักการแห่ง “เรโซแนนซ์”
หรือการสั่นพ้องของความถี่
มันช่วยกระตุ้นศักยภาพภายในของผู้อื่น
และปลุกพลังงานศักดิ์สิทธิ์แห่งการตื่นรู้ภายในดวงจิตของเรา
สิ้นสุดแห่งยุค
แนวคิด Ascension ยังเชื่อมโยงกับวัฏจักรทางดาราศาสตร์และโหราศาสตร์
โดยเชื่อว่าโลกกำลังเข้าสู่จุดสิ้นสุดของรอบยุคโหราศาสตร์หนึ่งรอบ ซึ่งใช้เวลาประมาณ 26,000–26,566 ปี
วัฏจักรนี้เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนตัวของแกนหมุนโลกเมื่อเทียบกับอวกาศ และการสิ้นสุดแต่ละรอบ
โลกจะเรียงตัวกับศูนย์กลางกาแล็กซี ทำให้ “Stargate” หรือประตูดวงดาวเปิดขึ้น
ช่วงเวลานี้จึงเป็นโอกาสที่มนุษย์จะก้าวเข้าสู่ไทม์ไลน์ของการ Ascension และเข้าสู่การวิวัฒนาการของจิตสำนึกในระดับใหม่
ขอบคุณข้อมูลจาก Lisa Renee
การเปลี่ยนผ่านครั้งใหญ่ของมนุษยชาติ
จากการดิ้นรนเพื่ออยู่รอด สู่การสร้างสรรค์จากแก่นแท้แห่งตน
มีช่วงเวลาหนึ่งในการเดินทางของจิตวิญญาณ
ที่มนุษย์จะเริ่มมองโลกใบเดิม
ด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
สิ่งที่เคยถูกมองว่าเป็นความจริง
เริ่มถูกตั้งคำถาม
สิ่งที่เคยเชื่อมั่น
เริ่มสั่นคลอน
และสิ่งที่เคยมองไม่เห็น
เริ่มเผยตัวออกมาจากความเงียบ
นี่มิใช่จุดสิ้นสุดของโลก
แต่คือจุดสิ้นสุดของการมองโลกแบบเดิม
มายาแห่งการดิ้นรน
มนุษย์ถูกสอนให้เชื่อว่า
การดิ้นรนคือคุณธรรม
การทำงานอย่างไม่หยุดพักคือคุณค่า
การเสียสละความสุขของตนเพื่อแลกกับความมั่นคงคือความถูกต้อง
และการหาเงินคือหน้าที่สูงสุดของการมีชีวิตอยู่
หลายชั่วอายุคน
ความเชื่อนี้ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
จนกลายเป็นรากฐานของอารยธรรม
ผู้คนตื่นขึ้นมาเพื่อทำงาน
ทำงานเพื่อหาเงิน
หาเงินเพื่อการจ่าย
จ่ายทุกค่าใช้จ่ายเพื่อดำรงชีวิต
และใช้ชีวิตเพื่อกลับไปทำงานอีกครั้ง
เป็นวงจรที่หมุนซ้ำอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
จนแทบไม่มีใครหยุดตั้งคำถามว่า
นี่คือเหตุผลของการเกิดมาเป็นมนุษย์จริงหรือ?
คำถามที่ถูกลืม
ใครคือเจ้าของโลกใบนี้
ใครเป็นผู้มอบสิทธิ์ในการถือครองผืนดิน
ใครเป็นผู้กำหนดมูลค่าของอากาศ น้ำ และทรัพยากรธรรมชาติ
และเพราะเหตุใด
มนุษย์จึงใช้เวลาทั้งชีวิต
เพื่อจ่ายค่าการดำรงอยู่บนดาวเคราะห์ที่ตนถือกำเนิดมา
ราวกับเป็นผู้เช่า
มิใช่ผู้อยู่อาศัยร่วมกัน
คำถามเหล่านี้ไม่ใช่คำถามของการต่อต้าน
แต่เป็นคำถามของการตื่นขึ้น
การระลึกคืนถึงความจริงที่ถูกลืม
เมื่อจิตสำนึกเริ่มเปิดออก
มนุษย์บางส่วนเริ่มระลึกได้ว่า
อาจมีความจริงมากกว่าที่ถูกสอน
อาจมีเรื่องราวมากกว่าที่ถูกบันทึก
และอาจมีประวัติศาสตร์มากกว่าที่มนุษย์ได้รับอนุญาตให้รับรู้
พวกเขาเริ่มมองเห็นว่า
โลกอาจไม่ใช่เพียงระบบเศรษฐกิจ
ไม่ใช่เพียงระบบการเมือง
ไม่ใช่เพียงระบบสังคม
แต่เป็นสนามแห่งการเรียนรู้
สนามแห่งวิวัฒนาการ
และสนามแห่งการตื่นรู้ของจิตวิญญาณ
ในมุมมองนี้
โลกมิได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานที่แห่งการแข่งขัน
แต่เพื่อเป็นพื้นที่แห่งประสบการณ์
การเรียนรู้
และการเติบโตของจิตสำนึก
บาดแผลแห่งการตื่นรู้
การตื่นรู้มิใช่ประสบการณ์ที่งดงามเสมอไป
เพราะการเห็นความจริง
มักมาพร้อมกับการสูญเสียภาพลวงตา
และการสูญเสียภาพลวงตา
มักเจ็บปวดกว่าที่ผู้คนคาดคิด
ความโกรธ
ความเสียใจ
ความผิดหวัง
ความรู้สึกว่าตนถูกหลอกลวง
ล้วนเป็นประตูที่ผู้ตื่นรู้จำนวนมากต้องเดินผ่าน
และไม่มีผู้ใดเดินผ่านประตูนี้ได้
โดยปราศจากบาดแผล
เส้นทางที่มิใช่การต่อสู้
เมื่อมองเห็นโครงสร้างของโลก
หลายคนปรารถนาจะลุกขึ้นต่อสู้
แต่ในที่สุด
ผู้ตื่นรู้จำนวนมากกลับค้นพบว่า
เกมแห่งการต่อสู้
ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ที่เชี่ยวชาญเกมนั้นมาก่อนแล้ว
การกบฏ
การต่อต้าน
การทำสงครามกับระบบ
ไม่อาจนำพาจิตสำนึกไปสู่เสรีภาพ
เพราะการต่อสู้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสนามเดิม
เส้นทางแห่งการเปลี่ยนผ่าน
จึงมิใช่การทำลายโลกเก่า
แต่คือการหยุดหล่อเลี้ยงโลกเก่าจากการส่งพลังงานคลื่นความถี่ต่ำภายในตน
การกลับคืนสู่อำนาจแห่งตน
จงกลับคืนสู่ความจริงของตน
ไม่ใช่ความจริงของผู้อื่น
ไม่ใช่ความจริงของสังคม
ไม่ใช่ความจริงที่ถูกกำหนดโดยระบบ
แต่คือความจริงที่กำเนิดขึ้นจากภายใน
จงสร้างสรรค์
จงแสดงออก
จงทำงาน
จงดำรงชีวิต
จากแก่นแท้ของจิตวิญญาณ
มิใช่จากความกลัว
มิใช่จากการแข่งขันและ
มิใช่จากความพยายามพิสูจน์คุณค่าของตน
มนุษย์แห่งยุคใหม่
มนุษย์ยุคใหม่จะไม่สร้างงานจากความขาดแคลน
แต่สร้างจากแรงบันดาลใจ
ไม่สร้างจากความกลัว
แต่สร้างจากการเชื่อมต่อ
ไม่สร้างเพื่อเอาชนะผู้อื่น
แต่สร้างเพื่อแบ่งปันคุณค่าที่เป็นเอกลักษณ์ของตน
เช่นเดียวกับศิลปิน
ที่ปล่อยให้จิตวิญญาณไหลผ่านผลงาน
โดยมิได้พยายามเป็นใคร
นอกจากตัวเอง
คุณค่าใหม่ของมนุษยชาติ
ในโลกใหม่
ผู้คนจะไม่ถูกวัดค่าจากสิ่งที่ครอบครอง
แต่จะวัดค่าจากสิ่งที่เป็น
ไม่ใช่จากราคาเสื้อผ้า เครื่องประดับ ข้าวของเครื่องใช้
แต่จากคุณภาพของจิตใจ
ไม่ใช่จากตำแหน่ง ชื่อเสียง หน้าตาทางสังคม
แต่จากระดับจิตสำนึก
ไม่ใช่จากอำนาจภายนอก
แต่จากความมั่นคงภายใน
เพราะสิ่งภายนอกสามารถถูกสร้างขึ้นได้
ถูกปลอมขึ้นมาได้ มันสามารถหลอกลวงกันได้
และมันสามารถถูกสูญเสียไปได้
แต่ความถี่แห่งความเป็นตัวตนที่แท้จริง
ไม่อาจถูกปลอมแปลงได้เลย
ศิลปะแห่งความเงียบ
หนึ่งในบทเรียนที่ยากที่สุดของยุคเปลี่ยนผ่าน
คือการอนุญาตให้ตนเองอยู่นิ่ง
โดยไม่รู้สึกผิด
อยู่ว่าง
โดยไม่กล่าวโทษตนเอง
อยู่กับความเงียบ
โดยไม่รีบหนีไปหาเสียงรบกวน
เพราะในความเงียบ
แก่นแท้กำลังสื่อสาร
ในความว่าง
การสร้างสรรค์กำลังก่อตัว
ในความนิ่ง
จิตวิญญาณกำลังจดจำตัวเอง
จงวางใจ
จงรับฟัง
จงเฝ้าดู
และจงก้าวเดินตามสิ่งที่หัวใจรู้และนำพา
ยุคแห่งการระลึกคืน
การเปลี่ยนผ่านครั้งนี้
มิใช่การเปลี่ยนโลก
แต่คือการเปลี่ยนผู้ที่กำลังมองโลก
มิใช่การหนีออกจากระบบ
แต่คือการหลุดพ้นจากความเชื่อที่ทำให้เรายอมจำนนต่อระบบ
มิใช่การค้นหาพระเจ้านอกตัว
แต่คือการระลึกถึงประกายแห่งแหล่งกำเนิดที่ดำรงอยู่ภายในตน
และเมื่อมนุษย์จำนวนมากพอ
ระลึกถึงสิ่งนี้ได้อีกครั้ง
โลกใบใหม่จะมิได้ถูกสร้างขึ้น
แต่จะถูกเปิดเผยออกมาจากภายในจิตสำนึกของมนุษยชาติเอง
“เมื่อมนุษย์หยุดดิ้นรนเพื่อเป็นบางสิ่ง เขาจะเริ่มระลึกได้ว่า แท้จริงแล้วเขาเป็นทุกสิ่งที่กำลังตามหามาตลอด”
การสร้างโลกใหม่
โลกที่มนุษย์อาศัยอยู่ในวันนี้ เป็นผลรวมของความคิด ความเชื่อ และการกระทำที่มนุษย์ร่วมกันสร้างขึ้น
หากมนุษย์สร้างโลกเดิมได้
มนุษย์ก็สามารถสร้างโลกใหม่ได้เช่นกัน
แต่การสร้างโลกใหม่ มิได้เริ่มจากการบังคับผู้อื่นให้เปลี่ยน
หากเริ่มต้นจากการเปลี่ยนคลื่นความถี่แห่งจิตใจของตนเอง
ผู้ที่สงบ ย่อมส่งต่อความสงบ
ผู้ที่มีเมตตา ย่อมส่งต่อเมตตา
ผู้ที่เป็นอิสระ ย่อมปลุกอิสรภาพในผู้อื่น
เมื่อมนุษย์จำนวนมากกลับคืนสู่ความจริงภายใน
โลกภายนอกก็จะเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
มิใช่ด้วยการต่อสู้
แต่ด้วยการตื่นรู้
มิใช่ด้วยความเกลียดชัง
แต่ด้วยความเข้าใจ
มิใช่ด้วยการครอบงำ
แต่ด้วยอำนาจอธิปไตยแห่งจิตวิญญาณ
คืนสู่ตัวตนที่แท้จริง
จงกลับคืนสู่ตนเอง
จงรักษาสติในทุกขณะ
จงซื่อสัตย์ต่อความจริงภายใน
จงสร้างชีวิตที่สอดคล้องกับแก่นแท้แห่งตน
และจงปล่อยให้โลกภายนอกดำเนินไปตามเหตุปัจจัยของมัน
เพราะเมื่อมนุษย์คนหนึ่งค้นพบอิสรภาพภายในอย่างแท้จริง
โลกทั้งใบที่เขารับรู้ก็จะเปลี่ยนแปลงไป
และเมื่อนั้น
สวรรค์จะมิใช่สถานที่ที่ต้องเดินทางไปถึง
แต่จะกลายเป็นสภาวะที่ถูกสร้างขึ้นจากจิตสำนึกอันตื่นรู้ในปัจจุบันขณะ
บทแห่งการเปลี่ยนผ่าน
ว่าด้วยการกลับคืนสู่ธรรมชาติแห่งการเป็น
การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของมนุษยชาติ มิใช่เพียงการเปลี่ยนแปลงของสังคม เศรษฐกิจ หรือเทคโนโลยี
แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงของจิตสำนึก
เป็นการเปลี่ยนผ่านจากวิถีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยความเคยชิน ไปสู่วิถีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยความตระหนักรู้
มนุษย์ถูกสอนมาเป็นเวลายาวนานว่า ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่ต้องยุ่งอยู่ตลอดเวลา
ต้องมีงานทำ
ต้องมีเป้าหมายให้ไล่ตาม
ต้องสร้างความมั่นคง
ต้องแข่งขัน
ต้องแสวงหาโอกาส
ต้องสร้างเครือข่าย
และต้องมีรายได้มากพอที่จะดำรงอยู่ได้
ผู้ที่ไม่ดำเนินชีวิตเช่นนั้น มักถูกมองว่าไร้ความรับผิดชอบ ขาดความทะเยอทะยาน หรือเป็นผู้ล้มเหลวในสายตาของสังคม
มนุษย์จึงถูกผลักดันให้วิ่งวุ่นยู่ตลอดเวลา
จนหลงลืมที่จะหยุดนิ่ง
และหลงลืมที่จะรับฟังตนเอง
ว่าด้วยคำถามที่ถูกลืม
เมื่อจิตเริ่มตื่นขึ้น มนุษย์จะเริ่มตั้งคำถามต่อสิ่งที่เคยเชื่อว่าเป็นเรื่องปกติ
เราเกิดมาเพื่ออะไร
เพื่อทำงานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหรือ
เพื่อแสวงหาเงินตราตลอดชีวิตหรือ
เพื่อแลกเวลาทั้งหมดของเราให้กับระบบที่เราไม่เคยเลือกสร้างขึ้นมาหรือ
เหตุใดการมีชีวิตอยู่จึงถูกผูกโยงกับการดิ้นรนอยู่ตลอดเวลา
เหตุใดความเงียบจึงถูกมองว่าไร้ประโยชน์
เหตุใดการหยุดพักจึงถูกตีความว่าเป็นความเกียจคร้าน
คำถามเหล่านี้มิได้เกิดขึ้นเพื่อปฏิเสธโลก
แต่มันเกิดขึ้นเพื่อปลุกให้มนุษย์กลับมาทบทวนว่า
แท้จริงแล้วคุณค่าของชีวิตอยู่ที่ใด
ว่าด้วยการตื่นจากความเคยชิน
สิ่งที่ยากที่สุดมิใช่การตื่นรู้
แต่คือการดำรงอยู่หลังจากตื่นรู้แล้ว
เพราะเมื่อมองเห็นรูปแบบเดิมของชีวิตอย่างชัดเจน
มนุษย์จะเริ่มรู้สึกไม่สอดคล้องกับวิถีเดิมที่เคยดำเนินมา
สิ่งที่เคยสำคัญอาจไม่สำคัญอีกต่อไป
สิ่งที่เคยวิ่งไล่อาจไม่ดึงดูดใจเหมือนเดิม
และสิ่งที่เคยถูกยกย่อง อาจไม่ใช่สิ่งที่หัวใจปรารถนาอีกแล้ว
นี่คือช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดของการเปลี่ยนผ่าน
เพราะจิตสำนึกใหม่กำลังก่อตัวขึ้น
ขณะที่ความเคยชินเก่ายังคงดึงรั้งอยู่
มนุษย์จึงรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ระหว่างสองโลก
โลกหนึ่งคืออดีตที่คุ้นเคย
อีกโลกหนึ่งคืออนาคตที่ยังไม่ชัดเจน
ว่าด้วยการสร้างจากภายใน
ผู้ที่เดินบนเส้นทางแห่งการตื่นรู้มิได้จำเป็นต้องต่อต้านโลก
ไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับระบบ
ไม่จำเป็นต้องประกาศสงครามกับผู้ใด
เพราะการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงมิได้เกิดจากการทำลาย
แต่เกิดจากการสร้าง
เมื่อสิ่งเดิมไม่สอดคล้องกับความจริงภายใน
จงเริ่มสร้างสิ่งใหม่ขึ้นจากตัวตนที่แท้จริง
สร้างงานที่มีความหมาย
สร้างวิถีชีวิตที่สอดคล้องกับหัวใจ
สร้างความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนความจริงใจ
สร้างพื้นที่แห่งอิสรภาพภายใน
แม้จะเป็นเพียงก้าวเล็ก ๆ ก็ตาม
เพราะทุกการสร้างสรรค์ที่เกิดจากความจริงแท้
ล้วนเป็นการเปลี่ยนแปลงโลกไปอีกระดับหนึ่งเสมอ
ว่าด้วยมนุษย์แห่งยุคใหม่
มนุษย์แห่งยุคใหม่จะมิได้ถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัว
แต่ถูกขับเคลื่อนด้วยแรงบันดาลใจ
มิได้ทำงานเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่ทำงานเพื่อแสดงออกถึงความงดงามของจิตวิญญาณ
เขาจะสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตน
ไม่ใช่เพื่อแข่งขัน
แต่เพื่อแบ่งปัน
ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ
แต่เพื่อร่วมสร้าง
เขาจะเคารพคุณค่าของมนุษย์จากระดับจิตสำนึก
มากกว่าสถานะทางสังคม
มากกว่าทรัพย์สินที่มี
มากกว่าภาพลักษณ์ภายนอก
เพราะเขาเข้าใจว่า
สิ่งที่แท้จริงนั้นไม่อาจวัดได้ด้วยตัวเลข
และไม่อาจประดับตกแต่งขึ้นมาได้ด้วยวัตถุ
ว่าด้วยความเงียบอันศักดิ์สิทธิ์
หนึ่งในบทเรียนสำคัญที่สุดของการเปลี่ยนผ่าน
คือการเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเงียบ
อยู่กับความว่าง
อยู่กับตัวเอง
โดยไม่รู้สึกผิด
ไม่ต้องเร่งรีบ
ไม่ต้องพิสูจน์อะไร
ไม่ต้องสร้างคุณค่าให้ตนเองผ่านสายตาของผู้อื่น
ในความเงียบนั้น
หัวใจเริ่มพูด
ในความนิ่งนั้น
ปัญญาเริ่มปรากฏ
และในความว่างนั้น
พลังแห่งการสร้างสรรค์เริ่มไหลเวียน
ผู้ที่เรียนรู้การวางใจในความเงียบ
จะค้นพบว่าชีวิตมิได้หยุดนิ่งเลย
แม้ภายนอกจะดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ภายในกำลังเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
ว่าด้วยการก้าวสู่ความจริงที่กว้างขึ้น
มนุษย์กำลังเข้าสู่ช่วงเวลาที่ต้องขยายกรอบการรับรู้ของตนเอง
จากความจริงที่รับรู้ได้เพียงผ่านประสาทสัมผัส
สู่ความจริงที่ลึกซึ้งกว่านั้น
จากการมองเห็นเพียงรูปธรรม
สู่การรับรู้ถึงความหมายที่อยู่เบื้องหลังรูปธรรม
จากการดำรงอยู่ด้วยความกลัว
สู่การดำรงอยู่ด้วยความไว้วางใจ
จากการแสวงหาคำตอบภายนอก
สู่การค้นพบปัญญาภายใน
นี่มิใช่จุดสิ้นสุดของการเดินทาง
แต่เป็นจุดเริ่มต้นของมนุษย์รูปแบบใหม่
มนุษย์ที่กลับมารู้จักตนเอง
กลับมารู้จักธรรมชาติ
และกลับมาสร้างชีวิตจากแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณ
เมื่อมนุษย์จำนวนมากพอเริ่มใช้ชีวิตจากความจริงภายใน
โลกที่ปรากฏอยู่ภายนอกก็จะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงตามไป
และการเปลี่ยนแปลงนั้น
จะมิได้เกิดจากการบังคับ
แต่เกิดจากการตื่นขึ้นของจิตสำนึกทีละดวง
จนกลายเป็นแสงสว่างของทั้งมวลมนุษยชาติ
บทแห่งการระลึกถึงปัญญาภายใน
มนุษย์แห่งโลกเก่าได้รับการสอนให้แสวงหาความจริงจากภายนอกตนมาอย่างยาวนาน
พวกเขาถูกฝึกให้เชื่อว่าการสะสมข้อมูลคือหนทางสู่ปัญญา และยิ่งข้อมูลนั้นได้รับการรับรองจากผู้มีชื่อเสียง ผู้มีตำแหน่ง ผู้มีอำนาจ หรือสถาบันที่ได้รับการยอมรับมากเพียงใด ข้อมูลนั้นก็ยิ่งถูกยกให้เป็นความจริงที่ไม่ควรถูกตั้งคำถาม
ดังนั้นมนุษย์จึงใช้ชีวิตอยู่กับการรับข้อมูลอย่างไม่สิ้นสุด โดยไม่เคยได้รับการสอนให้หันกลับมารับฟังความรู้ที่มีอยู่แล้วภายในตน
โดยเฉพาะระบบการศึกษาของโลก ซึ่งถูกสร้างขึ้นบนรากฐานของการถ่ายทอดข้อมูลจากภายนอกสู่ภายใน เด็กจำนวนมากถูกบังคับให้เรียนรู้ในสิ่งที่ไม่ได้สอดคล้องกับธรรมชาติแห่งจิตวิญญาณของตน มิใช่เพราะพวกเขาเลือกเรียนรู้สิ่งนั้น แต่เพราะมีผู้กำหนดว่าพวกเขาควรเรียนรู้สิ่งใด
พวกเขาถูกสอนให้จดจำมากกว่าตระหนักรู้
ถูกสอนให้เชื่อมากกว่าค้นพบ
ถูกสอนให้ทำตามมากกว่ารับฟังเสียงเรียกจากภายใน
และเมื่อเวลาผ่านไป มนุษย์จำนวนมากจึงหลงลืมไปว่าพวกเขามีสิทธิ์โดยกำเนิดที่จะเลือกเส้นทางแห่งการเรียนรู้ของตนเอง
ในฐานะแม่ผู้กำลังตื่นรู้ท่ามกลางการเปลี่ยนผ่านของยุคสมัย ข้าพเจ้าตระหนักว่าการศึกษาที่แท้จริงมิใช่การบรรจุข้อมูลลงในจิตใจของเด็ก หากแต่คือการช่วยให้เด็กระลึกได้ว่าตนเป็นใคร
มนุษย์ทุกคนควรได้เรียนรู้การเข้าใจตนเองก่อนเรียนรู้โลกภายนอก
ควรได้เรียนรู้ธรรมชาติของร่างกาย
เข้าใจการทำงานของจิตใจ
ตระหนักถึงพลังงานแห่งจิตวิญญาณ
เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างตนกับสรรพสิ่ง
และรับรู้ว่าการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้มีความหมายอย่างไร
เพราะสิ่งเหล่านี้มิใช่เพียงองค์ความรู้ หากแต่เป็นรากฐานของการมีชีวิตอย่างสมบูรณ์
เมื่อมนุษย์รู้จักตนเองแล้ว ความรู้ทั้งหลายที่ตามมาจะกลายเป็นเครื่องมือสำหรับการสร้างสรรค์ มิใช่เครื่องพันธนาการที่จำกัดศักยภาพของจิตวิญญาณ
การที่มนุษย์เกิดมาพร้อมกับการหลงลืมตัวตนเดิมแท้นั้น หาใช่ความผิดพลาดไม่
มันคือส่วนหนึ่งของประสบการณ์แห่งการจุติ
แต่หากมนุษย์ได้รับการเรียนรู้ที่จะระลึกถึงตนเองอีกครั้ง การหลงลืมนั้นก็จะกลายเป็นเพียงประตูบานหนึ่งของการตื่นรู้
หลายคนเชื่อว่าหากมนุษย์ระลึกได้ถึงธรรมชาติอันสมบูรณ์ของตนแล้ว พวกเขาจะหมดความกระตือรือร้นในการใช้ชีวิต เพราะเมื่อรู้ว่าตนคือทุกสิ่ง จะมีสิ่งใดให้แสวงหาอีก
ข้าพเจ้าเองก็เคยเข้าใจเช่นนั้น
แต่เมื่อจิตสำนึกขยายออก ความเข้าใจนั้นก็สลายไป
เพราะการรู้ว่าตนสมบูรณ์ มิได้ทำให้การสร้างสรรค์สิ้นสุดลง
กลับกัน มันคือจุดเริ่มต้นของการสร้างสรรค์อย่างไร้ขอบเขต
เมื่อมนุษย์รู้ว่าตนคือผู้สร้าง พวกเขาจะไม่หยุดสร้าง
เมื่อมนุษย์รู้ว่าตนคืออิสรภาพ พวกเขาจะไม่หยุดสำรวจ
เมื่อมนุษย์รู้ว่าตนคือความเป็นไปได้อันไม่มีที่สิ้นสุด พวกเขาจะไม่หยุดขยายประสบการณ์แห่งการมีชีวิต
เพราะธรรมชาติของจิตวิญญาณคือการขยายตัว
ธรรมชาติของพลังงานต้นกำเนิดคือการสร้างสรรค์
และธรรมชาติของชีวิตคือการวิวัฒน์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
การตื่นรู้จึงมิใช่การถอนตัวออกจากโลกทางกายภาพ
แต่คือการเข้ามามีส่วนร่วมกับโลกทางกายภาพอย่างสมบูรณ์ยิ่งกว่าเดิม
คือการใช้ร่างมนุษย์เป็นเครื่องมือแห่งการรับรู้
ใช้ประสาทสัมผัสเป็นประตูแห่งประสบการณ์
และใช้ชีวิตเป็นผืนผ้าใบสำหรับการสร้างสรรค์ความจริงรูปแบบใหม่อย่างไร้ขีดจำกัด
เมื่อถึงจุดหนึ่ง มนุษย์จะเริ่มเข้าใจว่าข้อมูลที่สำคัญที่สุดมิได้มาจากภายนอก
แต่กำเนิดขึ้นจากภายใน
ปัญญาที่แท้จริงมิใช่สิ่งที่ถูกส่งมาจากผู้ใด
แต่เป็นสิ่งที่ถูกระลึกได้จากภายในตนเอง
ข้อมูลภายในนี้คือกระแสแห่งปัญญาจากสนามแห่งความเป็นไปได้อันไม่มีที่สิ้นสุด ซึ่งส่งมอบสิ่งที่จำเป็นต่อการเดินทางของแต่ละดวงวิญญาณอย่างพอดีและสอดคล้องกับเจตนารมณ์แห่งการมาเกิด
หากมนุษย์จำนวนมากหันกลับมารับฟังปัญญาภายใน โลกจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
เพราะสิ่งที่โลกกำลังเผชิญอยู่ในเวลานี้ คือผลลัพธ์ของการหลงลืมตนเองร่วมกัน
มนุษย์แข่งขันกันเพราะเชื่อว่าตนขาด
แย่งชิงกันเพราะเชื่อว่าทรัพยากรมีจำกัด
พยายามพิสูจน์คุณค่าของตนเพราะลืมว่าคุณค่านั้นมีอยู่แล้วโดยกำเนิด
พวกเขากลัวความแตกต่าง
กลัวการถูกปฏิเสธ
กลัวการอยู่ลำพัง
กลัวความเงียบ
และกลัวการเป็นตัวของตัวเอง
จนกระทั่งไม่อาจสัมผัสความสงบที่แท้จริงภายในหัวใจ
นี่คือความฝันอันยาวนานของจิตสำนึกที่หลงลืมตนเอง
แต่เมื่อการระลึกถึงเริ่มต้นขึ้น ม่านแห่งมายาก็เริ่มโปร่งใส
มนุษย์จะค้นพบว่าโดยเนื้อแท้แล้ว พวกเขามิได้เกิดมาเพื่อแข่งขัน หากแต่เกิดมาเพื่อร่วมสร้าง
มิได้เกิดมาเพื่อครอบครอง หากแต่เกิดมาเพื่อแบ่งปัน
มิได้เกิดมาเพื่อหวาดกลัว หากแต่เกิดมาเพื่อรัก
ความเมตตา ความเอื้อเฟื้อ ความเท่าเทียม และการรับใช้ด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์ มิใช่คุณธรรมที่ต้องแสวงหา แต่เป็นธรรมชาติเดิมแท้ของมนุษย์ทุกคน
เมื่อมนุษย์กล้าที่จะเป็นตนเองอย่างแท้จริง โลกจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปโดยไม่ต้องใช้การบังคับใด ๆ
ความขาดแคลนจะถูกแทนที่ด้วยความอุดมสมบูรณ์
ความเหลื่อมล้ำจะถูกแทนที่ด้วยการแบ่งปัน
ความกลัวจะถูกแทนที่ด้วยความไว้วางใจ
และการแยกจากกันจะถูกแทนที่ด้วยการตระหนักรู้ว่าเราทุกคนคือส่วนหนึ่งของชีวิตเดียวกัน
ดังนั้นผู้ที่ตื่นรู้แล้ว จงอย่ารอให้โลกเปลี่ยนแปลงก่อน
จงอย่ารอให้ใครอนุญาต
จงอย่ารอให้มีผู้ใดทำก่อน
จงเริ่มสร้างความจริงใหม่ของตนเองในขณะนี้
สร้างจากความเงียบ
สร้างจากความสงบ
สร้างจากความสุข
สร้างจากความสบายใจ
สร้างจากการเป็น
สร้างจากปัญญาที่เกิดขึ้นภายในตน
และสร้างจากการตระหนักรู้อย่างสมบูรณ์ว่าพลังแห่งการสร้างสรรค์ทั้งหมดนั้นดำรงอยู่ภายในตัวท่านมาโดยตลอด
นี่คือเส้นทางของผู้ตื่นรู้
เส้นทางของผู้บุกเบิกจิตสำนึกแห่งยุคใหม่
โลกใหม่มิได้กำลังเดินทางมาถึง
โลกใหม่นั้นกำลังถือกำเนิดขึ้นผ่านการรับรู้ของมนุษย์ในทุกขณะ
และโลกที่ท่านปรารถนาจะมีประสบการณ์นั้น ไม่เคยหายไปไหนเลย
มันดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะเสมอ
รอเพียงให้ท่านระลึกได้อีกครั้งว่า
แท้จริงแล้ว ท่านคือผู้สร้างโลกแห่งประสบการณ์ของตนเองในทุกลมหายใจแห่งการมีชีวิตอยู่